Skip to main content
فهرست مقالات

حفاظت معماری و نسبت آن با تاریخ معماری، با نگاه به تجربه حفاظت در ایران مقاله

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (20 صفحه - از 169 تا 188)

چکیده:

حفاظت معماری و تاریخ معماری هریک مفهوم و حوزه جداگانه ای دارند. حفاظت حفظ اثر تاریخی و استمرار حیات آن را دنبال می کند و تاریخ معماری به دنبال شناخت و فهم معماری گذشته است. حفاظت با بناهای تاریخی که شواهد تاریخ معماری محسوب می شوند، سروکار دارد که علاوه بر سرنوشت این شواهد، تحقیق تاریخ معماری نیز اهمیت می یابد. در این تحقیق، به دنبال آنیم که بفهمیم رابطه حفاظت معماری و تاریخ معماری چگونه به وقوع می پیوندد و در این رابطه، چه نسبتی میان این دو قابل تصور است؟ هدف از این نوشتار، فهم این نسبت برای پیشبرد تاریخ معماری ایران است. روش تحقیق به کاررفته، توصیفی تحلیلی و با اتکا به استدلال های عقلی است. راه به دست آوردن داده ها کتابخانه ای و در موارد محدود، مشاهدات میدانی بوده است. برای تبیین موضوع حفاظت در جایگاه عمل و جایگاه نظر شناسانده شده و تاریخ معماری در دو معنای تاریخ (1) معماری و تاریخ (2) معماری به کار رفته است. نقطه تلاقی و اشتراک حفاظت و تاریخ معماری در فضای کاری حفاظت و در دو پرده اصلی به وقوع می پیوندد. پرده نخست مربوط به مطالعات مقدماتی حفاظت است؛ زیرا اثر تاریخی (اثر معماری) را به درستی نمی توان مرمت کرد مگر آنکه به درستی شناخته شود و بخش مهمی از این شناخت در حوزه تاریخ معماری روی می دهد. پرده دوم در حین انجام عملیات حفاظتی روی می نماید. به این نحو که ممکن است نشانه هایی در بنای تاریخی آشکار شود که تا پیش از این شناخته شده نبود؛ این آثار درواقع شواهد تازه ای است که دست مایه ای برای تاریخ معماری محسوب می شود. نحوه عمل حفاظت و تاریخ معماری، آن ها را در نقش پیش برنده (خادم) یا سدکننده (مانع) نسبت به هم آشکار می کند. تجربه حفاظت در ایران نیز بیان کننده رابطه میان حفاظت و تاریخ معماری است که آغاز جدی آن از میانه دهه 1340ش است. تاریخ نگاری معماری بناها و مجموعه هایی از قبیل مسجدجامع اصفهان، کاخ عالی قاپو، کاخ چهل ستون اصفهان، مسجدجامع اردستان، گنبد سلطانیه و دیگر بناها در حین حفاظت و مرمت به انجام رسید. مطالعات منتشرشده نشان می دهد شناختی که در حین حفاظت از بناها حاصل شده، مبتنی بر شواهد و اسناد پنهان در بنا بوده و نسبت به تاریخ نگاری هایی که از راه های دیگر حاصل شده، متفاوت است.

Conservation and history of architecture are separate disciplines، each having their own concepts. Conservation regards the protection of a historical property and the continued life of a monument، while the history of architecture tries to identify and understand the architecture of the past. Conservation deals with historical monuments that constitute remaining evidence of architectural history. In addition to the future of these monuments، an investigation of their history is also of paramount importance in conservation. In this research، we try to understand the kind of relationship between conservation of architecture and history of architecture. This paper aims to interpret their relationship for a better understanding of architectural history in Iran. The research employs a descriptive-analytical method and logical reasoning. Data collection procedure included library research and، in some cases، field observations. Furthermore، the subject of conservation was defined in both theory and practice and the history of architecture was provided with two interpretations. The confluence of the two disciplines comes about at two major points in the profession of conservation. The first point is at the phase of preliminary studies–which mostly fall in the realm of the history of architecture–without which proper conservation is impossible. The second point occurs in the practice of conservation when signs، which were unknown earlier، are discovered during conservation works. The signs are، in fact، new evidence to be used in history of architecture. The inter-relation of a conservationist’s method of conservation and his/her approach to the history of architecture can be either that of a facilitator or obstructor. Since the mid-1960s، conservation works in Iran express a relationship between architectural conservation and architectural history. Historiographies of some monuments such as the Masjed-e Jāme‘، Ālī-Qāpū Palace، and Chehel Sotūn Palace of Isfahan، as well as the Masjed-e Jāme‘ of Ardestan were written alongside conservation works. The studies published show that findings during the practice of conservation are based on evidence and facts coming from the monument، and hence، they are quite different from historiographies that were produced in other ways.

کلیدواژه ها:

باستان شناسی ، مرمت ، حفاظت معماری ، تاریخ معماری ، تاریخ نگاری معماری ایران

Architectural History ، Conservation of architecture ، historiography of Iranian architecture ، Conservation ، Archaeology


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است ورود پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.

لمشاهدة محتوی المقال یلزم الدخول إلی دخول الموقع.
إن كنت لا تقدر علی شراء الاشتراك عبرPayPal أو بطاقة VISA، الرجاء ارسال رقم هاتفك المحمول إلی مدير الموقع عبر credit@noormags.ir.

You should become a Sign in to be able to see articles.
If you fail to purchase subscription via PayPal or VISA Card, please send your mobile number to the Website Administrator via credit@noormags.ir.