Skip to main content
فهرست مقالات

«یادداشت تحقیقاتی» تاثیر سختی میله‌های داول در عملکرد درز روسازیهای بتنی

نویسنده:

ISC (10 صفحه - از 55 تا 64)

چکیده:

در روسازیهای بتنی، به‌منظور انتقال بار و جلوگیری از پلکانی شدن درز، به میله داول نیاز است. معمولترین داولهای مورد استفاده برای این منظور، داول فولادی بـا پوشش اپوکسی با قطر بین 25 تا 38 میلیمتر به‌منظور دوام در برابر خوردگی است. لیکن خوردگی این نوع داول در طول عمر روسازی، باعث شکست بتن در اطراف داول و در نتیجه شل شدن داول خواهد شد. در این مقاله استفاده از میله‌های پلیمری (GFRP)1 به‌عنوان ابزار انتقال نـیرو و جایگزینی برای داولهای فولادی بررسی و مطالعه آزمایشگاهی شده است. نتایج به‌دست آمده نشانگر ضعف نیروی چسبندگی داولهای GFRP در مقایسه با داولهای فولادی با بتن در ابتدای بارگذاری است. اما نتایج نشان می‌دهد که پس از زایل شدن چسبندگی، نرخ کاهش نیروی چسبندگی و افزایش تغییر مکان در میلگردهای فولادی به‌مراتب بیش از GFRP است. از طرف دیگر به‌دلیل یکسان بودن ضریب الاسـتیسیته GFRP و بتن، تنش جزیی در سطح مشترک این دو نوع مصالح ایجاد می‌شود. در نتیجه به‌دلیل عدم وقوع پدیده خستگی، ترکهای ناشی از خستگی نیز به‌وقوع نخواهد پیوست.

کلیدواژه ها:

روسازیهای بتنی ،انتقال بار ،داول ،میلگرد با پوشش اپوکسی


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.